Judith Peinemann – Onderwijs pedagoog

​De puberhersenen zijn een bouwplaats: Op je twaalfde ben je nog lang niet “af”. Je hersenen zijn bezig met een enorme grote schoonmaak en verbouwing. De gebieden die zorgen voor focus en planning rijpen vaak pas veel later. Door nu al een niveau te kiezen, nemen we eigenlijk een foto van een gebouw waar de steigers nog omheen staan en roepen we: “Dit wordt een rijtjeshuis!”, terwijl het best een wolkenkrabber had kunnen worden.
​Het gevaar van het label: Kinderen zijn op deze leeftijd heel gevoelig voor wat de buitenwereld van hen vindt. Als een kind het stempel “praktisch” of “theoretisch” krijgt, gaat het daar vaak naar leven. We noemen dat de self-fulfilling prophecy. Een kind dat denkt: “Ik ben nu eenmaal een mavo-klant”, stopt soms met dromen over meer, terwijl die rekbaarheid er wel degelijk is.
​De ongelijkheid bij de start: Laten we wel wezen: een advies in groep 8 zegt soms meer over de hulp die een kind thuis krijgt (zoals bijles of hoogopgeleide ouders) dan over wat het kind écht in zijn mars heeft. Door zo vroeg te selecteren, geef je kinderen die thuis wat minder steun hebben minder tijd om die achterstand in te halen.
​Mijn conclusie als pedagoog?
We vragen aan kinderen die nog met Lego spelen of buiten klimmen om alvast hun toekomstpad te kiezen. Dat legt een enorme druk op hun schouders en ontneemt hen de rust om in hun eigen tempo volwassen te worden. Het zou veel menselijker zijn om die beslissing een paar jaar uit te stellen, zodat elk kind de kans krijgt om eerst echt te “landen”.